بس کشته ای که از آن کشته، پشته است

بس گل دروده دراین ره، هزار جان

از مزرعی که در آن، بذر، کشته است

اندر منای جمالش بدیده ام

آورده از چه ظلمت، دلم برون

این دل ز شادیش، از جان گذشته است

گر دل ز مرز جفایش، گذر کند