آورده از چه ظلمت، دلم برون

از مزرعی که در آن، بذر، کشته است

اندر منای جمالش بدیده ام

بس کشته ای که از آن کشته، پشته است

این دل ز شادیش، از جان گذشته است

گر دل ز مرز جفایش، گذر کند

دانم به تیغ غم عشق، کشته است