گر دل ز مرز جفایش، گذر کند

بس کشته ای که از آن کشته، پشته است

آورده از چه ظلمت، دلم برون

این دل ز شادیش، از جان گذشته است

دانم به تیغ غم عشق، کشته است

گریم بر آن دل بی بهره از غمش

آن کاو که صید کمندش نگشته است