آن کاو که صید کمندش نگشته است

گر دل ز مرز جفایش، گذر کند

دانم به تیغ غم عشق، کشته است

گریم بر آن دل بی بهره از غمش

الیار! از آن، بنریزد غم از دلت

کایزد تو را به چنین غم، بهشته است