بر عرصه ی دیر جفا، من اندر آن لاک آمدم

رویین تن آمد جان من؛ تا بردم اندر آب عشق

برهجمه ی اهریمنان، با جان بی باک آمدم

لاک محبت را کشید او در ازل برجان من

تا تیر تقدیرش مرا، درآسمان بر دل نشست

افتادم اندر کام غم؛ تا بر سر خاک آمدم

چشم دل الیار اگر افتد به جام عشق او