درمحفلی که جانان آنجا نشسته باشد

خواهم به آه و زاری گوش فلک کر آید

در سلک عشق بازان هرگز رهی نیابد

هر مدعی که با او جان مکدر آید

هر عاشقی نهد پا بی پا و بی سر آید

جانان اگر نماید یک غمزه ای به الیار

از شوق جان به سویش با دیده ی تر آید