دل ما بود از اول صاف و ربانی به لطف تو

درآن تخم از نشاط افکن، جمالت را نمایان کن

به خون آلایش از عشقت ز هر آلودگی پالا

دل ما را به رنگ خود بیارای و بسامان کن

به زنگار جهان تیره؛ چو مهر ماه آبان کن

چنین می خواهم از رویت، عنان دل به دست آور

کشانش سوی میخانه، برش گیسو پریشان کن