به زنگار جهان تیره؛ چو مهر ماه آبان کن

به خون آلایش از عشقت ز هر آلودگی پالا

دل ما را به رنگ خود بیارای و بسامان کن

دل ما بود از اول صاف و ربانی به لطف تو

چنین می خواهم از رویت، عنان دل به دست آور

کشانش سوی میخانه، برش گیسو پریشان کن

رهانش از هوای جان، به راهت رهنمایی کن