رهانش از هوای جان، به راهت رهنمایی کن

به زنگار جهان تیره؛ چو مهر ماه آبان کن

چنین می خواهم از رویت، عنان دل به دست آور

کشانش سوی میخانه، برش گیسو پریشان کن

تو خود جانی و جانش ده، اسیر کوی جانان کن

دری از باغ اسرارت،گشا بر این دل عاشق

دلم را خالی از بتها، پر از محراب ایمان کن