تو خود جانی و جانش ده، اسیر کوی جانان کن

چنین می خواهم از رویت، عنان دل به دست آور

کشانش سوی میخانه، برش گیسو پریشان کن

رهانش از هوای جان، به راهت رهنمایی کن

دری از باغ اسرارت،گشا بر این دل عاشق

دلم را خالی از بتها، پر از محراب ایمان کن

بر افشان باده ی رخصت، مهیای جهادش کن