بر افشان باده ی رخصت، مهیای جهادش کن

تو خود جانی و جانش ده، اسیر کوی جانان کن

دری از باغ اسرارت،گشا بر این دل عاشق

دلم را خالی از بتها، پر از محراب ایمان کن

گرش سوی بلا بردی، همی پیروز میدان کن

به خوبانم قرین گردان، قرارم ده سر پیمان

تو جانم از در رحمت، به دور از شر شیطان کن