تا که دست اندازم اندر حلقه ی قرب خدا

تا که سازد توش جان وآخرت را گلشنم

گر هوای کوی جانان باشدم سودای سر

می رهم از قید تعلیق و جفای دشمنم

گوید این الیار حیران این چنین پر می زنم