نا گه زفرط شادی، پیمان غم گسستم

بردم به باغ رضوان آن ساقی خدایی

در جمع خوبرویان، یک ساعتی نشستم

آنجا به دل روان شد نور خدای باقی

پی بردم از ته دل باشد حجاب حایل

بین خدا و انسان، آن این که من من استم

نور خدا همیشه، در هر کجا عیان است