حق پرست

دیشب به خواب نوشین، چشم از جهان ببستم

ساقی به پیشم آمد، بگرفت شست دستم

بر حلقه ی مریدان گفتا خوش آمدی جان

پرسیدم از چه رویی، من مست مست مستم

بردم به باغ رضوان آن ساقی خدایی

در جمع خوبرویان، یک ساعتی نشستم

آنجا به دل روان شد نور خدای باقی

نا گه زفرط شادی، پیمان غم گسستم

پی بردم از ته دل باشد حجاب حایل

بین خدا و انسان، آن این که من من استم

نور خدا همیشه، در هر کجا عیان است

بستم به روی خود در، آن در که خود پرستم

هان این جهان نباشد، جز دار فتنه برما

خوش بر کسی که گوید از دام جان برستم

جولانگه شیاطین باشد سرای دنیا

در جنگ بی امانم، دیگر زدل نخستم

در دار غم تو الیار! ار دل بر او ببندی

گویی سپاس او را، کز راه حق نجستم