سینه ی جان، عرصه ی چوگان کند عشق من

کافر اگر خنده لب آید برش یک نظر

می بردش جان که مسلمان کند عشق من

گوی دلم را به کف آرد اگر ماه من

گر بکشد پرده ز رخسار خود، جان برد

خاصه اگر، زلف پریشان کند عشق من

راز صفای دو جهان در دل این گهر