خاصه اگر، زلف پریشان کند عشق من

گوی دلم را به کف آرد اگر ماه من

سینه ی جان، عرصه ی چوگان کند عشق من

گر بکشد پرده ز رخسار خود، جان برد

راز صفای دو جهان در دل این گهر

دشت و کویرم چوگلستان کند عشق من

رخت جهان بر کن از اندام جانم که تا