دشت و کویرم چوگلستان کند عشق من

گر بکشد پرده ز رخسار خود، جان برد

خاصه اگر، زلف پریشان کند عشق من

راز صفای دو جهان در دل این گهر

رخت جهان بر کن از اندام جانم که تا

جمله فرامین تو فرمان کند عشق من!

جور تو الیار کشد از دلش تا مدام