تار و پود آنچه رشتم از عبادت، پنبه شد

وای و وایم جام تقوایم در آب افتاده است

بام زهدم از ریاکاری خراب افتاده است

وه! خیالاتی که می سفتم، سراب افتاده است

زآنچه می کردم مزین، حاصل زهد خودم

فکر می کردم که جان در شهد ناب افتاده است