عشوه ها می بافی اندر دار فانی آن قدر

زینت رویایی اش گاهی دل ما را ربود

ای فلک زنجیر و بندت بس مرصع کرده ای

تا در آری بر اسارت، غافلان را زود و زود

تا کشانی دام ذلت چون عروسان حسود

این جهان،آرایشش، بهر فریب است ای کسان

هان نقابش دل فریب است اندرونش همچو دود