تا رهاند عاشقان را ز این همه گرداب دون

هان نقابش دل فریب است اندرونش همچو دود

جان کنی در قعر چاه پستی و تاریک نفس

گر نسازی این جهان را نردبانی بر صعود

تار عبرت می نوازد بس خدا، از روی جود

گوش جان بسپار بر صوت حزین مرگها

زنگ رحلت، زنگ بیداری بود از خواب سود