زنگ رحلت، زنگ بیداری بود از خواب سود

تا رهاند عاشقان را ز این همه گرداب دون

تار عبرت می نوازد بس خدا، از روی جود

گوش جان بسپار بر صوت حزین مرگها

هرکه با دندان تقوی بر گشاید بند جان

سربه تعظیم خدای آرد مدام اندر سجود

آسمانی می شود اندر زمین خاکی، او