آسمانی می شود اندر زمین خاکی، او

زنگ رحلت، زنگ بیداری بود از خواب سود

هرکه با دندان تقوی بر گشاید بند جان

سربه تعظیم خدای آرد مدام اندر سجود

می رهد جانش ز تزویر جهان، از هر چه بود

کوفتم این آسیاب سنگدل، ای دوستان

تا که الیارش نبردارد نقاب، اندر سرود