بس غصه ها سراغم، در کیسه ی زر آمد

« لا تقربا » نبشنید آدم به باغ و جنت

نشنیدنی فراوان از روزن و در آمد

دردیر غم نهادم پا در سرای محنت

درهاله ای ز جبر و در دام اختیارم

زآن سو گناه طغیان بر جان و بر سر آمد

جانم به حلقه ی می دست تمتع انداخت