کنون به میکده ی رهروان نهادم روی

فراق روی تو پیرم نمود و درد افزود

امان زجور حسودان روی ماهت یار!

در این سرای کهن، روشنی ز رویت بود

که درد بی خبری را، بر آورم بهبود

من از حوالی درگاه و کوی جانانم

خوشم بر این که، پر آرم به سوی یارم زود