در تیه جهل، به شوکت خاران، نمانده ام

اسب عنایت به دور جهان من جهانده ام

با نردبان عشق، ز فلک، من گذشته ام

مرغ از قفس تا به بام جهان، من پرانده ام

در سیر جان پای خود بنهادم به منظری