بر دهانش شیر عشق از راه پستانت ببر

در بهاری باقی اندر جرگه ی گلچهرگان

از جهان فانی و سوز زمستانت ببر

گو به مام عشقت ار هر طفل عاشق را بدید

در گذر از جرم الیار و دلش را شاد کن

باده ای ده دست او، با می پرستانت ببر