بسوزان تیرگیهای زمان را هر شب از دل

نه می ماند آبرویی بر من و نی پایگاهی

اگر دستم بیازم از دل اندر حلقه ی عشق

نزیبد دیگرم دنیا و رنگ و نام و جاهی

مرا با خود ببر، نو کن دلم را هر پگاهی

نشان؛ مهری زمهرت بر جبین، الیار را تا

که در محشر به محضر ناید او با روسیاهی