کان بود مایه ای از فخر و متاعی ز غرور

بر سر عالم از آن طره ی افشان مه ات

اوفتاد این همه فکر طلب و شادی و شور

هان! نباشد زر دنیا به جز از ملعبه ای

تو نمودی به دلم هر دو ره کفر و سپاس

دست الیار بگیر و ببرش راه شکور