در سلک مهرورزان، گیرد ره ملامت

آید فروغی از نو، دل بندی ار به رویش

اوضاع عالم ار شد، گردونه ی وخامت

هر کاو نباشد او را، رغبت به عشق و مستی

اندر هوای عشقش راه خطر گزیدم

هرگز نشاید آنجا، جویم ره سلامت

گویم که عشق اگر شد تنها گناه جانم