که تار او نبود نطق و بانگ و حرفش پود

همه کسان کس آنند کش کسی کرد او

همه جهانش ببخشید چون بر او بخشود

خموش باش که گفتار بی زبان داری

چو سر ز سجده برآورد شمس تبریزی

هزار کافر و مومن نهاد سر به سجود