چو سر ز سجده برآورد شمس تبریزی

همه جهانش ببخشید چون بر او بخشود

خموش باش که گفتار بی زبان داری

که تار او نبود نطق و بانگ و حرفش پود

هزار کافر و مومن نهاد سر به سجود