که چرا عمری از این در شده ام پا به فرار

خم دل کردم از آن خمر خم زلف نگار

پر،که تا نوشم از آن، دل شود آهسته شکار

مستی از موی نگارم به خود آورد مرا

من غافل چه شود گر قدمی آورم از

عشق جانان، که رسم از عدد ده به هزار

آخر این پای دلم باز چو شد بر در عشق