داده ام از کف خود، گوهری از صبر و قرار

من غافل چه شود گر قدمی آورم از

عشق جانان، که رسم از عدد ده به هزار

آخر این پای دلم باز چو شد بر در عشق

دل به دریای تماشای تجلی بزدم

نشد از لجه ی دریای تماشا به کنار

رحمتی بر دلم آور، تو کریمی، تو کریم