رحمتی بر دلم آور، تو کریمی، تو کریم

داده ام از کف خود، گوهری از صبر و قرار

دل به دریای تماشای تجلی بزدم

نشد از لجه ی دریای تماشا به کنار

این دلم را که به راه آمده، تنها مگذار

می درم هر چه بود پرده ی پندار و دغل

چشم جان بر تو رسانم که بدوزم به عذار