این دلم را که به راه آمده، تنها مگذار

دل به دریای تماشای تجلی بزدم

نشد از لجه ی دریای تماشا به کنار

رحمتی بر دلم آور، تو کریمی، تو کریم

می درم هر چه بود پرده ی پندار و دغل

چشم جان بر تو رسانم که بدوزم به عذار

تا در آیینه ی اخلاص، بروبم کدرم