گل ایمان نفروشم به سر بوته ی خار

می درم هر چه بود پرده ی پندار و دغل

چشم جان بر تو رسانم که بدوزم به عذار

تا در آیینه ی اخلاص، بروبم کدرم

جرعه ای هر که بنوشد ز سر چشمه ی عشق

می نشیند گل ایمانش از آن جرعه، به بار

بلبل فکر تو الیار! اگر افتد چمنش