درد و رنج بی شمارش زاین سبب جانکاه بود

مرتضی بود آنکه پایش هم سر قاف کمال

طلعت و غربش هم اندر خانه ی الله بود

از غم بیچارگان هرگز نیاسود او دمی

مردمی هایش به دوران را کسی پاسخ نگفت

گوش پاسخگوی او گویا که قعر چاه بود

ذوالفقارش در کمر اندر غلاف مهر بود