در فراقش بند شد الیار را نای نفس

او شهادت را چنان گویی که خاطر خواه بود

از حصار لفظ اگر بیرون نگردد کلک من

چون کند وصف آنچه کاو را جمله در درگاه بود

آنچه آمد از نهادش ناله ای از آه بود