فضای خانه ی دل را دگر با غم نیالایم

میسر شد که من جامی ز عشق او بپیمایم

مرا این آرزو روزی که بر شاخ ثمر بنشست

سوار پر شدم تا سر بر اوج آسمان سایم

رها گردان تو ای ساقی از این زندان جانکاهم