سوار پر شدم تا سر بر اوج آسمان سایم

میسر شد که من جامی ز عشق او بپیمایم

فضای خانه ی دل را دگر با غم نیالایم

مرا این آرزو روزی که بر شاخ ثمر بنشست

رها گردان تو ای ساقی از این زندان جانکاهم

ز فرط شوق دیدارت که زنجیر زمان خایم

بیا تا زاین در خاکی بری این مرغ افلاکی