نشانی جز گل رویش از این عالم نخواهد چید

حریم منظر چشمم چراغان می شد از نورش

دل ار از باده ی عشقش یکی پیمانه می نوشید

اگر این دیده را شویم به آب عشق جانانم

تورا الیار! اگر چشم خدابین اندرون باشد

نگردد واژگون بختت چو تخت قدرت جمشید