که گلرخیش به کف گیرد و بینبوید

کسی که کان عسل شد ترش چرا باشد

کسی که مرده ندارد بگو چرا موید

تو را بگویم پنهان که گل چرا خندد

بگو غزل که به صد قرن خلق این خوانند

نسیج را که خدا بافت آن نفرسوید