بگو غزل که به صد قرن خلق این خوانند

کسی که مرده ندارد بگو چرا موید

تو را بگویم پنهان که گل چرا خندد

که گلرخیش به کف گیرد و بینبوید

نسیج را که خدا بافت آن نفرسوید