نشسته جان که به یک سو کند ظفر این را

میان دو به تنازغ بماند مردم زاد

گهی همی کشدش علم سوی علیین

گهیش جهل به پستی که هر چه بادا باد

که تا رهم ز کشاکش شوم خوش و منقاد

چو نیم کاره شد این قصه چون دهان بستی

ز بیم ولوله و شر و فتنه و فریاد