چو نیم کاره شد این قصه چون دهان بستی

گهیش جهل به پستی که هر چه بادا باد

نشسته جان که به یک سو کند ظفر این را

که تا رهم ز کشاکش شوم خوش و منقاد

ز بیم ولوله و شر و فتنه و فریاد