زمام امر مرا در سپر به فرماندار

به دور چرخ عدالت چگونه بی چیزم؟!

برای بردن جانم به دار استحقاق

به دلدل ار ننشانی؛ نشان به شبدیزم

که خاک شوق وطن را به کامتان بیزم

علاج درد مرا بس بود چنین کاری

طبیب درد منی گر، بگو که برخیزم