این کمرم را به تو تا می کنم

گوش ده اینک تو به نجوای من

گر ندهی گوش، بود وای من

حرف دلم را به تو وا می کنم

بندگی ام بر در تو اعتلاست

گوهری اندر دل کان بلاست

از کرمت آوری ام در جهان