شکر تو را چون که نمک پروریم

مهر تو روحی به دلش در دمید

تخته ی تن گرچه که باشد ز گل

نام تو سر لوحه ی هر جان و دل

عشق تو را از دل و جان می خریم

بر درت افتان و خزان می روم

تشنه ی دیدارم از آن، می روم