تشنه ی دیدارم از آن، می روم

شکر تو را چون که نمک پروریم

عشق تو را از دل و جان می خریم

بر درت افتان و خزان می روم

پاک کن از راه بدم رد پای

آتش دوزخ چو گلستان نمای

منتظرم تا که قیامت رسد