گلی خوشبوتر از آنان نچیده

رفیقش زاده ی رستم « ولی » بود

یکی « قاسم »؛ یکی هم « اسمعلی » بود

وطن یاری به از آنان ندیده

چه شبها مادری در انتظارش

به یاد نو گل بس با وقارش

گشود از چشم خود، سیلاب اشکی